Jak rozpoznać trądzik różowaty?

11.10.2009 Ocena:

Trądzik różowaty (rosacea) jest przewlekłym schorzeniem charakteryzującym się nawracającymi epizodami zaczerwienienia w obrębie twarzy, rumieniem, obecnością grudek, krost, teleangiektazji oraz zmian przerostowych. Występuje o ok. 10% populacji, a u ponad 80% pacjentów głównymi objawami są zmiany naczyniowe (rumień, teleangiektazje).

       

Pojawia się częściej u pacjentów z I ,II fototypem skóry, niebieskimi oczami i jasnymi włosami. Zmiany naczyniowe rozpoczynają się przeważnie w wieku 30-40 lat, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Nie jest jasne czy zmiany grudkowe i krostkowe wywodzą się z mieszków włosowych. Nieznany jest także mechanizm wpływu czynników hormonalnych i neurologicznych na przebieg choroby. Wielu autorów uważa, że podłoże zmian stanowią zaburzenia łojotokowe współistniejące ze zmianami naczyniowymi. Zmiany chorobowe lokalizują się strefach łojotokowych skóry, występują rzadziej u osób z nadmierną czynnością gruczołów łojowych (postać przerosła i piorunująca trądziku różowatego).

Wczesny okres trądziku różowatego zaliczany jest do nerwic naczynioruchowych skóry i na wiele lat może wyprzedzać rozwój utrwalonych zmian w przebiegu choroby. Pierwsze objawy obserwujemy u kobiet około 20 roku życia, szczególnie jeśli dochodziło do nadmiernej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe. Pacjentki często skarżą się początkowo na nietolerancję kosmetyków. Dochodzi do wzmożonej reaktywności naczyń bez utrwalonych zmian skórnych, ale okresowo może wystąpić dyskretny rumień i pojedyncze teleangiektazje. Dominującym objawem w tym okresie jest napadowe czerwienienie twarzy (flushing) pod wpływem czynników miejscowych i ogólnych. Początkowo objawy typu „flushing” są przemijające, ale następnie wraz z uszkodzeniem naczyń dochodzi do powstania utrwalonych zmian rumieniowych. Zwiększony przepływ krwi i rozszerzenie naczyń krwionośnych może także być spowodowane czynnikami hormonalnymi oraz zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego. Przy nasileniu procesu chorobowego dochodzi do wytworzenia torbieli łojowych i przerostu tkanki łącznej, zwłaszcza na nosie. Nie obserwuje się występowania zaskóników. Ta ciężka postać trądziku różowatego dotyczy najczęściej mężczyzn.

Do czynników wyzwalających powstawanie rumienia, a w konsekwencji zaostrzenie objawów trądziku różowatego należą:

Ze względu na różnorodność zmian skórnych, możliwość ich ewolucji i współistnienia oraz istnienia form przejściowych wyróżniamy następujące postaci trądziku różowatego:

  1. rumieniowo-naczyniowy- charakteryzuje się przejściowym lub utrwalonym rumieniem w centralnej części twarzy (czoło, nos, policzki), często występują teleangiektazje, choć nie zawsze są obecne, występuje obrzęk, pieczenie, złuszczanie naskórka, może powstawać rumień czynnościowy pod wpływem różnych bodźców
  2. grudkowo-krostkowy- występuje tu utrwalony rumień oraz okresowo pojawiające się grudki zapalne lub krosty
  3. przerostowy- występuje pogrubienie skóry, zmiany guzkowe i guzowate, powiększenie i zniekształcenie części twarzy ze względu na przerost tkanki łącznej, występują teleagiektazje, zmiany najczęściej lokalizują się na nosie
  4. oczny – występuje podrażnienie spojówek, uczucie ciała obcego, łzawienie, przekrwienie spojówek, pieczenie, suchość, światłowstręt, widoczne są teleangiektazje w obrębie spojówek oraz zaczerwienienie powiek, objawy mogą wyprzedzać zmiany skórne

Trądzik różowaty jest przewlekłym schorzeniem, które wymaga długotrwałego leczenia. Wybór metody leczenia powinien zależeć od nasilenia zmian chorobowych, przypuszczalnych czynników wywołujących, wieku, płci oraz wrażliwości skóry. Konieczna jest fotoprotekcja oraz  zmniejszenie drażnienia skóry przez czynniki zewnętrzne. Ważny jest odpowiedni dobór kosmetyków oraz makijaż kamuflujący jako cenne uzupełnienie każdej terapii. Ponadto konieczne jest opanowanie stresu emocjonalnego.

Powiązane dermoceutyki